In 1956 veranderde zijn leven ingrijpend. Na een hartaanval moest hij stoppen met zijn werk als loodgieter. Vanaf dat moment koos hij volledig voor de schilderkunst.

Bregman was autodidact: hij had geen opleiding aan een kunstacademie gevolgd. Daardoor ontwikkelde hij een geheel eigen stijl. In de jaren vijftig maakte hij vooral poëtische en soms dromerige schilderijen. In de jaren zestig werd zijn werk steeds krachtiger en expressiever. De herinneringen aan de oorlog en de dreiging van de Koude Oorlog werden steeds duidelijker zichtbaar. Zijn kleuren en voorstellingen werden donkerder en intenser.

De mens centraal

Een belangrijk onderwerp in het werk van Bregman is de mens. Hij schilderde de oorlog niet door veldslagen of historische gebeurtenissen letterlijk af te beelden. In plaats daarvan liet hij zien wat oorlog met mensen doet.

Zijn figuren kunnen angst, macht, pijn, woede of verdriet uitstralen. Soms zijn het slachtoffers, soms juist mensen die macht uitoefenen. Museum Heerenveen omschrijft dit terugkerende thema als de mens als bullebak of slachtoffer.

De mensen op zijn schilderijen lijken vaak niet meer op gewone portretten. Gezichten zijn vereenvoudigd of vervormd. Het gaat Bregman niet om een exacte gelijkenis, maar om de emotie die een gezicht of figuur kan oproepen.

Daarmee vertellen zijn schilderijen niet alleen iets over de tijd waarin hij leefde. Ze gaan ook over menselijke gevoelens die van alle tijden zijn.

Boele Bregman schilderde niet zozeer wat een mens eruitziet, maar vooral wat een mens kan voelen.